piątek,  30 września 2016  -  20:51:49
Poker, Sports Betting, Casino Poker, Sportwetten, Casino BonusBonusBonus.cz BonusBonusBonus.sk Poker, kasyno, bukmacher BonusBonusBonus.hu BonusBonusBonus.ru BonusBonusBonus.cn BonusBonusBonus.hk Poker, Sports Betting, Casino

Łyżwiarstwo szybkie


williamhill.com

 

Spis treści:

 

Poślizg kontrolowany

Łyżwiarstwo szybkie jest dyscypliną olimpijską uprawianą na lodzie z użyciem łyżew. Istnieją rodzaje na długim i krótkim torze, na torze wewnętrznym oraz quad. Ślizgając się z duchem czasu bet&win oferuje błyskawiczne zakłady na łyżwiarstwo. Załóż konto za pośrednictwem portalu typera BonusBonusBonus i odbierz bonus powitalny dostępny tylko dla naszych użytkowników. Dzięki nam lód pod Tobą nigdy się nie załamie.

Bukmacherzy przyjmujący zakłady na łyżwiarstwo szybkie
Bonus
25 €
200 PLN
Typowanie bez granic
50 €
5£/5€ No Lose Bet
25 €
400 PLN


Historia łyżwiarstwa szybkiego

W przeszłości łyżwiarstwo szybkie uprawiano jedynie w miejscach naturalnie oblodzonych, co zależało od warunków pogodowych. Na przestrzeni lat, pojawiły się sztuczne, odizolowane lodowiska, a w 1860 roku w Kanadzie po raz pierwszy zadaszono lodowisko. Z kolei w 1876 roku w Londynie zbudowano pierwsze sztuczne lodowisko. Popularność łyżwiarstwa zaczęła rosnąć jak na drożdżach. W 1871 roku w Wiedniu producent cerat Eduard Engelmann senior zbudował lodowisko dla swoich przyjaciół i rodziny. W 1931 roku jego syn Eduard Engelmann junior urzeczywistnił pierwsze sztuczne, otwarte lodowisko. Dzięki późniejszemu opracowan iu technologii wytrwarzania sztucznego lodu, lodowiska stały się integralną częścią architektury miast.

NIE MA LIPYJeżeli interesujesz się zakładami sportowymi, BonusBonusBonus poleca bukmachera William Hill, gdzie po rejestracji za pośrednictwem naszego serwisu otrzymasz fenomenalny bonus powitalny posiadający niemalże licencję do wygrywania. Z konkretnym bonusem poczujesz ciepły wiatr w żaglach. Polecamy również renomowaną firmę Expekt, z którą owocnie współpracujemy od lat.

Pierwsze wyścigi na łyżwach organizowano już w XIX. wieku, a pierwsze zawody odbyły się w Norwegii w 1863 roku. Axel Paulsen został uhonorowany tytułem mistrza świata amatorów w 1884 roku po wygraniu zawodów w Stanach Zjednoczonych. Pierwsze zawody Pucharu Świata odbyły się w 1889 roku w Amsterdamie, a udział w nich wzięli reprezentanci Wielkiej Brytanii, USA, Rosji oraz Holandii. Trzy lata później w Scheveningen powstała Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU). Dystanse różniły się w zależności od zawodów.

W 1892 roku ISU unormowało dystanse, na których ścigali się łyżwiarze w mistrzostwach świata – 500 metrów, 1500 metrów, 5000 metrów oraz 10000 metrów. Łyżwiarze startowali w parach, każdy na swoim torze. Po przebytym okrążeniu zamieniali się torami, by zagwarantować przebycie takiego samego dystansu. W 1909 roku w Holandii odbył się pierwszy Wyścig Jedenastu Miast (Elfstedentocht). Były to zawody organizowane na otwartym terenie i od tamtego czasu organizowane są regularnie, jeżeli tylko pozwalają na to warunki pogodowe. Jako, że naturalne oblodzenie nie jest tak częste jak kiedyś, alternatywny Wyścig Jedenastu Miast zaczęto organizować również w Austrii, Finlandii oraz Kanadzie. Debiut łyżwiarstwa szybkiego na igrzyskach olimpijskich zaplanowany był na rok 1916, lecz w związku z wybuchem pierwszej wojny światowej igrzyska przełożono na 1924 rok. Pierwszy złoty medal olimpijski zdobył Amerykanin Charles Jewtraw. Pomiar czasu był problematyczny, od momentu wynalezienia zegarów elektronicznych w 1960 roku. Wcześniej pojawiały się niejasności, np. na jednych z igrzysk część Norwegów była przekonana, że ich zawodnicy uzyskali lepszy czas, niż ten oficjalnie podany do wiadomości.

W okresie międzywojennym Norwedzy oraz Finowie dominowali w łyżwiarstwie szybkim, a Łotysze i Austriacy dotrzymywali ślizgu, czyli kroku. Na igrzyskach olimpijskich w 1932 roku wyścigi odbywały się grupowo, co było popularne w Ameryce Północnej. Amerykanie oraz Kanadyjczycy zgarnęli wszystkie medale, a Norwegia, Szwecja, Finlandia oraz Japonia wystosowały protest do amerykańskiego komitetu olimpijskiego, potępiając sposób w jaki przeprowadzone zostały wyścigi i domagały się odstąpienia od startów grupowych na igrzyskach olimpijskich. Mimo to w 1967 roku ISU zorganizowało zawody w łyżwiarstwie szybkim na krótszych dystansach ze startem grupowym.

Do roku 1930 kobiety nie mogły brać udział w zawodach organizowanych przez ISU. W Ameryce Północnej wyścigi kobiet organizowano przez jakiś czas, a w 1932 podczas olimpiady kobiety ścigały się w wyścigu pokazowym. Oficjalne zawody kobiet odbyły się dopiero w 1936 roku. Co ciekawe, Zofia Nehringowa z Polski ustanowiła pierwszy oficjalny rekord w 1929 roku. Łyżwiarstwto szybkie kobiet na długich dystansach zdominowane było przez reprezentantki Niemiec Wschodnich, a później przez zjednoczone Nimecy.

Łyżwy na stopy i jazda - zawody

bet365W łyżwiarstwie szybkim wyścigi odbywają się w parach. Zawodnicy zmagają się ze sobą, przebywając określony dystans na łyżwach. Tor składa się z dwóch pasów, a zawodnicy zakładają opaski na ramię, informujące o torze z którego wystartowali. Biała opaska oznacza start z wewnętrznego pasa, a czerwona zewnętrznego. Łyżwiarze zmieniają pasy po każdym ukończonym okrążeniu, dzięki czemu obaj przebywają ten sam dystans.

Jeżeli obaj łyżwiarze wyłonią się zza zakrętu jednocześnie, zawodnik jadący po wewnętrznym pasie musi przepuścić swojego przeciwnika. Aby pozwolić większej liczbie zawodników na start, zaczęto organizować wyścigi w kwartetach. Dwie pary zawodników ścigają się w tym samym czasie, ale druga para startuje dopiero po ukończeniu około połowy okrążenia przez pierwszą. Aby można było odróżnić ją od pierwszej pary, druga para zawodników oznaczona jest żółtymi i niebieskimi opaskami.

Łyżwiarstwo szybkie na krótkim torze

Łyżwiarstwo szybkie na krótkim torze to wyścig ze startem grupowym, odbywający się na newielkim owalnym torze o obwodzie 111.12 metrów oraz wymiarach 60 x 30 metrów – takich samych jak lodowisko hokejowe. Dystanse są krótsze niż w przypadku wyścigów na długich torach, najdłuższy to 1500 metrów. Wyścigi odbywają się w trybie eliminacyjnym – do finału kwalifikuje się najlepszych dwóch z czterech łyżwiarzy. Ta odmiana łyżwiarstwa wywodzi się z zawodów ze startem grupowym popularnych w USA i Kanadzie, gdzie zawodnicy nie startowali w parach. Podczas igrzysk olimpijskich w 1932 zastosowano start grupowy. ISU zaadaptowało łyżwiarstwo szybkie na krótkim torze w 1976 roku, a pierwsze mistrzostwa odbyły się dopiero w 1981 roku. Później status mistrzostw został przyznany również zawodom, które odbyły się wcześniej.

Pierwsze igrzyska olimpijskie z łyżwiarstwem szybkim na krótkim torze odbyły się w 1992 roku, ale po raz pierwszy zaprezentowano tą dyscyplinę na zimowych igrzyskach w 1988. Zawody składają się z czterech dystansów oraz sztafety. W związku z wyjątkowo ostrymi zakrętami, nie jest możliwe aby dwóch zawodników ścigało się na dokładnie tym samym torze. Czas nie gra tu zbyt wielkiej roli. Liczy się to, kto pierwszy przekroczy linię mety. W wyścigu bierze udział od czterech do sześciu zawodników, którzy muszą się nieźle napocić, by wyeliminować słabszych rywali. Tylko dwóch lub trzech zawodników przechodzi do finałowej rundy. Zawodnicy stosują tu strategie, które nie występują na długich dystansach. Bardzo często wygrywa ten, który najlepiej "wślizgnie się" w swój plan. Często zdarza się, że prowadzi to do kontaktu fizycznego z rywalem, co jest zabronione. Kilku sędziów decyduje o dyskwalifikacji zawodnika za zbytnie zbliżenie do przeciwnika bądź bezpośredni kontakt. Zawodnik zostanie zdyskwalifikowany w przypadku wystąpienia jednej z poniżej wymienionych sytuacji:

  • zbytnie zbliżenie się do rywala,
  • opuszczenie wyznaczonego toru i zajeżdżanie drogi,
  • spiskowanie z zawodnikami celem ustalenia wyniku,
  • udzielanie fizycznej pomocy innemu zawodnikowi,
  • wysuwanie jednej stopy do przodu, skutkujące podnoszeniem drugiej w górę, odrywając ją od lodu i stwarzając tym samym zagrożenie,
  • przeklinanie, kopanie, uderzanie zawodników lub oficjeli, niesportowa postawa poza lodowiskiem,
  • niezałożenie bądź utrata części ekwipunku podczas wyścigu, obnażenie ciała za wyjątkiem twarzy i szyi,
  • rozpoczęcie wyścigu przed dwukrotnym sygnałem z pistoletu startowego,
  • nieukończenie wyścigu z powodu kontuzji,
  • niewzięcie udziału w wyścigu – kiedy zawodnik nie pojawi się na linii startu.

Łyżwiarstwo szybkie na długim torze

Łyżwiarstwo szybkie na długim torze to inna dyscyplina olimpijska, niezwykle popularna w Holandii oraz Stanach Zjednoczonych. Zawody odbywają się na torze mierzącym 400 metrów na czas, a zawodnicy startują dwójkami bądź czwórkami. Tak jak w przypadku krótkiego toru, zawodnicy po ukończonym okrążeniu zmieniają pas.

Panczenista Shani Davis

Davis to amerykański panczenista startujący zarówno na krótkim, jak i długim torze. Jest pierwszym czarnoskórym sportowcem, który zdobył złoty medal w dyscyplinie indywidualnej podczas igrzysk olimpijskich w 2006 roku. W 2005 i 2006 roku wygrał mistrzostwa świata w łyżwiarstwie szybkim w wieloboju, a w 2004 mistrzostwa świata w łyżwiarstwie szybkim na dystansach. Davis nauczył się jeździć na łyżworolkach w wielu dwóch lat i szybko został członkiem klubu Evanston, odnosząc sukcesy w zawodach regionalnych. Uczestniczył w programie rozwoju młodych panczenistów w wieku 16 lat i w 1999 roku wziął udział w mistrzostwach świata juniorów. W 2000 roku zasłynął jako pierwszy amerykański panczenista, który wystartował zarówno na długim, jak i krótkim torze w mistrzostwach juniorów.

BETSSONRok później zakwalifikował się do drużyny olimpijskiej, uzyskując znakomity wynik w kwalifikacjach. W 2003 roku zakwalifikował się do mistrzostw świata w Göteborgu, a w kolejnym roku zdobył drugie miejsce w mistrzostwach świata w łyżwiarstwie szybkim w wieloboju, organizowanych w Norwegii. W 2005 roku ustalił trzy rekordy świata na dystansach 1500 metrów, 1000 metrów oraz ogólny rekord czasowy w kwalifikacjach do mistrzostw świata. Podczas zimowych igrzysk olimpijskich w 1996 roku Davis zdobył złoto na dystansie 1000 metrów i srebro na dystansie 1500 metrów. Ostatnio zdobył złoty medal w Salt Lake City na dystansie 1000 metrów oraz brąz w sprincie na 1500 metrach w Hamar.

---

Tagi

---