Formuła 1 - zakłady sportowe u e-bukmacherów
Spis treści:
Elitarny sport ekstremalny
Formuła 1 kojarzy się z futurystycznymi pojazdami osiągającymi zabójcze prędkości, gigantycznymi zarobkami, śmietanką establishmentu na trybunach i w boksach, luksusowymi kobietami oraz adrenaliną. Nic dziwnego, że sport ten nazywany jest żartobliwie „najdroższym cyrkiem świata”. Mistrzostwa Świata Formuły 1 to cykl międzynarodowych wyścigów Grand Prix oraz nazwa jednomiejscowych bolidów o otwartym nadwoziu. Zasady zawodów regulowane są przez Fédération Internationale de l'Automobile (FIA). Sprawy marketingowe kontroluje Formula One Management z ekscentrycznym Berniem Ecclestonem na czele. Chesz typować F1 w internecie? Polecamy zakłady na William Hill. Ten sprawdzony brytyjski bukmacher oferuje darmowy zakład dla nowych graczy. Jazda!
Historia - od wyścigów między miastami po nowoczesne tory
Początkowo zawody Formuły 1 odbywały się wyłącznie w Europie, ale wraz ze wzrostem popularności FIA przyznała prawo do organizacji wyścigów w Ameryce Południowej, Afryce, Azji i Australii. Podczas danego sezonu odbywa się w kilkanaście eliminacji na torach ulicznych lub zamkniętych. Pierwszy wyścig samochodowy odbył się w 1894 roku. Był to wyścig z miasta do miasta (Paryż – Rouen), który zapoczątkował erę wyścigów samochodowych i powstanie Automobil Club de France (ACF). Wyścigi z miasta do miasta organizowano do 1903 roku, kiedy to czterodniowe zawody na trasie Paryż – Madryt, do których przystąpiło 179 aut i 59 motocykli, zakończyły się tragedią: zginęło 5 kierowców i 3 widzów.
Od tego momentu zmagania kierowców zostały przeniesione na zamknięte tory wyścigowe. Istotną zmianą w regulaminie było wprowadzenie równoczesnego startu bolidów. W latach 20-tych powstały znane dzisiaj tory Monza, Nürburgring oraz Spa-Francorchamps.
Największe sukcesy odnosiły stajnie Bugatti, Alfa Romeo i Maseratti. Lata 1934–1939 to dominacja stajni Mercedes-Benz i Auto Union. Pierwszy wyścig Grand Prix o Mistrzostwo Świata Formuły 1 odbył się 13 maja 1950 roku na torze Silverstone. W tym sezonie kierowcy tylko 7-krotnie stawali na starcie, a pierwszym Mistrzem Świata został Włoch Giuseppe Farina w Alfa Romeo opartym na przedwojennej konstrukcji. Drugi był jego partner z zespołu Juan Manuel Fangio, który okazał się najszybszy w sezonach 1951, 1954, 1955, 1956 oraz 1957. Pasmo sukcesów argentyńskiego kierowcy przerwał Alberto Ascari – pierwsza legenda Ferrari i triumfator Formuły 1 w latach 1952 i 1953.
Jeśli chodzi o technologię, ówczesne bolidy posiadały wąskie bieżnikowane opony i montowane z przodu silniki: 1,5-litrowe turbodoładowane lub 4,5-litrowe bez doładowania. Dzięki zaciętej i emocjonującej rywalizacji Formuła 1 to świetna okazja do wnoszenia zakładów. Jeśli chcesz wygrać pokaźne kwoty, porównaj kursy oferowane przez bukmacherów i przeanalizuj ofertę zakładów w naszej rubryce wyniki na żywo. BonusBonusBonus szczególnie poleca bukmachera online William Hill, Bet365, Expekt oraz bwin. Kliknij baner i wystartuj jak rakieta. Zakłady sportowe bwin to Formuła 1 w branży bukmacherskiej.
Sezony 1952 i 1953 były rozgrywane według specyfikacji Formuły 2, używano silników bez turbodoładowania o pojemności 2 litrów, lub 1,5-litrowych silników z turbodoładowaniem. W 1954 wprowadzono nowe przepisy, pojemność silników ograniczono do 2,5 litra, Mercedes-Benz wprowadził model W196, który posiadał wiele innowacyjnych rozwiązań. W sezonie 1958 wprowadzono klasyfikację konstruktorów, której pierwszym zwycięzcą okazała się brytyjska stajnia Vanvall. Do 1957 roku istniał przepis umożliwiający kierowcy zmianę bolidu podczas wyścigu – po odpadnięciu z wyścigu zawodnicy walczący o tytuł przesiadali się do samochodu kolegi z zespołu. Mistrzostwo Świata w 1959 i 1960 roku zdobył Jack Brabham z zespołu Cooper-Climax, który jako pierwszy umieścił silnik za kierowcą, co od 1961 roku stało się standardem. W 1966 roku Jack Brabham wpisał się do historii startując w bolidzie własnej konstrukcji i zdobywając mistrzostwo. Kolejne lata to dominacja Jackiego Stewarta. W sezonie 1962 Lotus skonstruował samochód ze skorupową karoserią z aluminium, a od 1968 roku – także za sprawą stajni Lotus – zaczęła się era reklam na bolidach. Kolejnymi nowinkami technicznymi był docisk aerodynamiczny oraz efekt przypowierzchniowy, który zwiększył prędkości na zakrętach. Lata 80. to wprowadzenie silników z turbodoładowaniem o mocy ponad 1000 koni mechanicznych (750 kW), a także aktywnego zawieszenia, automatycznej skrzyni biegów, sterowania wszystkimi czterema kołami i systemu kontroli trakcji. Najbardziej utytułowanymi kierowcami tego okresu są Nelson Piquet (1981, 1983, 1987) i Alain Prost (1985, 1986, 1989). W klasyfikacji konstruktorów czterokrotnie wygrywała stajnia Williams oraz McLaren, dwukrotnie Ferrari. W latach 90-tych żadna ze stajni wyraźnie nie dominowała, najwięcej tytułów zdobył Williams-Renault, a tytuły mistrza świata zdobyło siedmiu kierowców: Ayrton Senna w sezonach 1990 i 1991; Nigel Mansell w sezonie 1992; Alain Prost w sezonie 1993; Michael Schumacher w sezonach 1994 i 1995; Damon Hill w sezonie 1996; Jacques Villeneuve w sezonie 1997 oraz Mika Häkkinen w sezonach 1998 i 1999.
Od roku 1984 wyścigi Formuły 1 są zdominowane przez trzy stajnie: McLaren, Ferrari i Williams. Tylko w czterech sezonach od tego czasu mistrzostwa nie zdobywał kierowca z któregoś z tych zespołów (Michael Schumacher w sezonach 1994 i 1995 zdobył tytuły dla stajni Benetton, a w sezonach 2005 i 2006 Fernando Alonso dla stajni Renault). W ostatnich latach znaczącą przewagę uzyskało jednak Ferrari wraz Michaelem Schumacherem, którzy od 1999 nieprzerwanie zdobywali tytuły mistrza konstruktorów, a od sezonu 2000 tytuły mistrza kierowców. Koniec ich dominacji przyniósł sezon 2005, gdy najmłodszym Mistrzem Świata w historii Formuły 1 został Fernando Alonso, który ponownie powtórzył swój sukces w następnym sezonie w 2006 roku. W sezonie 2007 bój o mistrzostwo stoczyły zespoły McLaren i Ferrari. Pierwszy z nich został zdyskwalifikowany w klasyfikacji konstruktorów w wyniku tzw. afery szpiegowskiej. Alonso i debiutujący Hamilton wydawali się jednak głównymi kandydatami do tytułu. Decydującym wyścigiem było ostatnie w sezonie Grand Prix Brazylii. Niespodziewanie nowym Mistrzem Świata został Kimi Räikkönen z Ferrari, który 2 wyścigi przed końcem sezonu tracił do lidera 17 pkt. W sezonie 2008 (18 Grand Prix w 17 krajach) największe znaczenie odgrywały trzy zespoły: Ferrari, McLaren i BMW Sauber, również w takiej kolejności prezentowała się pierwsza trójka klasyfikacji konstruktorów. W 59 Sezonie F1 triumf odniósł Lewis Hamilton. Czwarte miejsce zajął broniący barw BMW Sauber Robert Kubica (od sezonu 2010 w stajni Renault) – nowa nadzieja miłośników F1 z Polski. W sezonie 2011 mistrzem został Sebastia Vettel na Red Bull.
Punktacja
W ramach Mistrzostw Świata w Formule 1 każdego roku wyłaniany jest kierowca i zespół konstruktorów z największą liczbą punktów. Od 2003 do 2009 roku obowiązywał następujący system naliczania punktów: 1. miejsce = 10 punktów, 2-8, 3-6, 4-5, 5-4, 6-3, 7-2, 8-1. Na dzień dzisiejszy system punktacji wygląda następująco:
- 1: 25
- 2: 18
- 3: 15
- 3: 12
- 5: 10
- 6: 8
- 7: 6
- 8: 4
- 9: 2
- 10: 1
Grand Prix
Mianem Grand Prix określany jest wyścig bolidów Formuły 1. Zazwyczaj nazwa Grand Prix połączona jest z krajem organizującym, np. Grand Prix Włoch. W przypadku kilku wyścigów F1 organizowanych podczas jednego sezonu, drugi wyścig otrzymuje inne nazwę – jak np. organizowane wielokrotnie Grand Prix Europy – Grand Prix Wielkiej Brytanii, Włoch, Hiszpanii itd. Trasa podczas wyścigu Grand Prix wynosi zazwyczaj 305 km. Tylko w przypadku Grand Prix Monaco, gdzie z powodu wielu wąskich zakrętów przeciętna prędkość na torze wynosi jedynie około 150 km/h, trasa jest krótsza i wynosi 260,520 km. Ten odcinek pozwala organizatorom na utrzymanie wyścigu w ramach czasowego limitu wynoszącego 2 godziny. Weekend Grand Prix to dla kierowców prawdziwe wyzwanie. W piątek (w przypadku Grand Prix Monaco w czwartek) odbywają sie 2 treningi, w sobotę kolejne treningi oraz kwalifikacje. W niedzielę po rundzie wstępnej, podczas której kierowcy ustawiają się na torze według uzyskanych podczas kwalifikacji czasów, rozpoczyna się wyścig.
Kwalifikacje
Od sezonu 2006 kwalifikacje odbywają się według następujących reguł:
- 1 część – wszyscy kierowcy mogą wystartować z wybraną przez siebie zawartością paliwa i przejechać w ciągu 15 minut dowolną, wybraną przez siebie liczbę rund. 6 kierowców z najgorszym czasem okrążenia odpada z dalszych kwalifikacji, mogą oni jednak uzupełnić paliwo przed rozpoczęciem wyścigu.
- 2 część – podczas tej rundy odpada kolejnych 6 kierowców z najsłabszym czasem okrążenia.
- 3 część – podczas trwającej 15 minut trzeciej części rundy kwalifikacyjnej kierowcy walczą o miejsca od pierwszego do dziesiątego. Warto wspomnieć o tym, że kierowcy startujący z 5 pierwszych linii rozpoczynają wyścig z zawartością paliwa w baku, która pozostała po kwalifikacjach.
Pozostałe regulacje oraz flagi
Od początku sezonu 2006 zezwala się na zmianę opon podczas wyścigu. Jeśli chodzi o aspekty techniczne bolidów, od tego samego początku dozwolone są silniki V8 z pojemnością 2,4 litra. Poza tym wszystkie drużyny biorące udział w Formule 1 podpisały dokument, zgodnie z którym ograniczyły się na 36 dni testowych w ciągu sezonu. W przypadku niezgodnego z regulaminem zachowania, np. nieprzestrzegania ograniczeń prędkości w boksach, kierownictwo Formuły 1 może zastosować karę wobec danego kierowcy. Kary komunikowane są kierowcom za pomocą flag. Falgi stosowane są także w celu informowania kierowców o potencjalnym zagrożeniu na torze. W długim opracowaniu tekstu o Formule 1 znajdziesz stosowane w Formule 1 flagi oraz ich znaczenie.
