Na wstępie chciałbym przeprosić moich wiernych czytelników. Już dawno nie było nowego „Listu z Odessy“ i nie mam nic na wytłumaczenie tego zaniedbania. Może przejąłem już ukraiński styl bycia i zajmuję się wszystkim bez pośpiechu?
A przecież mam tak dużo do opowiedzenia! Samo przybycie było jak w filmie akcji. Już podczas lądowania samolotu zauważyłem mały ciemny bus. Na boku pojazdu wielkie logo „VIP“, to samo na masce oraz na dachu – dwa razy grubszy napis VIP. Moje pierwsze skojarzenie: jeżeli samolot Ilyuschin miałby już rąbnąć w ziemię, dobrze wyszkoleni piloci otrzymali instrukcje omijać bus VIP. Przecież mogłaby w nim siedzieć jakaś ważna osoba. Mechanicznie rozejrzałem się dookoła. Może jakaś gwiazda znajduje się także na pokładzie? Przykładowo Sylvester Stallone. O ile wiem, ma tutaj krewnych, a ja miałem raz nawet zaszczyt spędzić noc w jego suicie. Ale ani nikogo nie zauważyłem, ani nie poznałem.
Zszedłem po schodach samolotu. Przed busem piękna, wysoka blondynka z szerokim uśmiechem trzyma w ręku tablicę, na której widnieje „Christoph Haller“. Niesamowite! Czy może to pułapka i znowu chodzi o dolary? Tak jak przy mojej pierwszej wizycie? Szofer wysiadł – skądś wytrzasnęli moje bagaże – i jazda przez lądowisko do hali przylotów. Ale jaka tam „hala przylotów“! Zawieziono mnie do specjalnego wejścia VIP. Stał tam dosyć skruszony kierownik ówczesnej akcji celnej kontrolowania wwożonej gotówki, a koło niego mój kumpel (nazwijmy go) Vitali, który uśmiechał się od ucha do ucha. Już podczas mojego ostatniego pobytu opowiedziałem mu o tamtym zajściu. Wkurzył się bardziej, niżbym przypuszczał, wykonując w związku z tym kilka telefonów, wrzeszcząc z czerwoną jak burak twarzą. Ma wpływy w Odessie, jednak nie przywiązuję do tego dużej uwagi. – Teraz jestem VIP-em i zamiast być prowadzonym do pokoju przesłuchań, jak wówczas, spotyka mnie istnie królewskie powitanie. Niestety piękna blondynka już się ulotniła i docieram tym samym do tragicznego momentu mojego pobytu: kobiety w Odessie bywają skomplikowane, prawdopodobnie trzeba być przystojnym i inteligentnym mężczyzną. Mi się to w każdym razie nie udaje.
Pierw mała aktualizacja sytuacji w tutejszych kasynach. „Pokerclub Odessa“ został uroczyście otwarty i teraz każdego wieczora odbywają się tam rozgrywki o wielkie pieniądze. Moje ogłoszenia pracy na PokerOlymp przyniosły owoce. Zgłosił się krupier Alen Babic i zaraz zaczął pracować w tych pierwszych dwóch tygodniach tutaj w Odessie. Zawsze potrzebują tu dealerów, a nad Morzem Czarnym można spędzić miły urlop. Zainteresowane osoby proszę o zgłoszenia (e-mail). – Gry przy dwóch wysokich stołach często przebiegają jednocześnie, no i w końcu wprowadzili zasadę „must-move“, gdyż ukraińscy zawodowi pokerzyści często grają przy obu stołach naraz i zdarza się, że przy obu stołach mają rozdane karty. Mi powodzi się całkiem nieźle. Przyzwyczaiłem się do stałych awarii prądu. W„Pokerclub Odessa“ po kilku sekundach uruchamia się agregator. W międzyczasowej ciemności wszyscy gracze krzycząc liczą sekundy do przyjścia światła. Potem wszyscy się cieszą i gra toczy się dalej. – To ukraiński sposób życia.
Połączenie internetowe nie jest tutaj zbyt dobre. Tym razem chciałem hotel z naprawdę stabilnym Internetem. Przez pierwsze dni gościł mnie mój nowy kumpel Michael Galytskyy w swoim odlotowym luksusowym apartamencie – jedenaste piętro z widokiem na morze. Podczas dnia szukałem odpowiedniego noclegu. Odkryłem taki szklany postmodernistyczny budynek nad wybrzeżem. Wydawał mi się być przynajmniej pięciogwiazdkowym hotelem i kazałem się tam zawieźć, aby zapytać o wolny pokój oraz o stabilne połączenie internetowe. Damy przy recepcji okazały się wprawdzie pomocne, jednak nie był to hotel, lecz nowoczesne delfinarium, i mimo faktu, że również należę do gatunku ssaków, nie chciały mnie przyjąć. Nieważne, szukałem dalej i w końcu znalazłem. Najpierw jeszcze, jak należy, grałem całą noc i rano chciałem wrócić do mojego nowego apartamentu. Pożegnałem się z graczami i zamówiłem taksówkę u recepcjonistki: „25 minutes, Sir. You must wait“. Co więc robić wczesnym porankiem? Ponownie wyciągnąłem pieniądze i wróciłem na moje wolne miejsce przy stole: do przybycia taksówki przegrałęm ponad 8000 $. Odesłałem więc taksówkarza i znowu przysiadłem do dziesięciogodzinnej walki, aż mniej więcej wyszedłem na prostą. Późnym popołudniem, dosyć przemęczony, po raz kolejny zamawiam taksówkę, ale tym razem udało mi się powstrzymać pokusie (mimo tego, że przy stole zwolniło się miejsce). – Musiałem jednak najpierw pojechać do apartamentu kolegi po bagaże. Pech chciał, że wysiadł prąd. Wszedłem więc po schodach na jedenaste piętro. Totalnie wycieńczony zlekceważyłem widok na morze i przeklinając przywlokłem bagaże do taksówki.
Jestem teraz w hotelu. Połączenie internetowe jest równie stabilne jak wzwód zestresowanego 70-latka. Czasami działa, przeważnie nie ma połączenia.
W następnym „Liście z Odessy“ napiszę wszystko o sekretach ukraińskich kobiet. Nie znaczy to, że poznałem bądź zrozumiełem ich sekrety. Po prostu wiem, że istnieją. Ciąg dalszy nastąpi.
